วันอังคารที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2554

ความสูญเสีย

 
อาจเพราะเวลาที่มันน้อยเกิน..
ที่จะแสดงความรู้สึกที่มีให้เธอรู้
หรือเพราะเรา...(พบเพื่อเพียงจาก)
ความรักที่ฉันมีให้เธอนั่นยังคง
เหมือนเดิม.. การจากลาเพื่อพบ
กับสิ่งใหม่ ดีกับเธอ
เเต่มันทำให้คนคนนี้หัวใจสลาย
อยากกอดเธอทั้งน้ำตา
แล้วบอก ว่าอย่าไปได้ไหม
หากเป็นอย่างนั้น
ฉันคงเห็นแก่ตัวมากไป
ทุกหวงความคิดถึง ก็มีเพียงน้ำตา
ที่ไหล...ไม่หยุด
ฉันได้เห็นเธอครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วใช่ไหม
ขอโทษ ที่ยังร้องไห้
ขอโทษที่ยังอ่่อนแอ่
(ถึงรู้ว่าเธอสู้เต็มที่แล้ว)
ขอโทษที่ทำได้เพียงแค่นี้
ขอโทษที่ดูแลเธอไม่ได้จริงๆ

สิ่งต้องห้าม

ใครที่เข้ามาอ่านยอมเสียเวลานั่งอ่านเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ขอบคุณนะ
 ความรักกะสิ่งที่ทุกคนค้นหา
ฉันเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยให้นิยามกับความรักได้หรอก
แต่......วันนี้มีใครได้สอนให้ฉันได้รู้จัก
เวลานี้ ความรู้ที่ฉันมีมันก็เหมือนกับลูกกวาดที่หมดความหวาน(หมดความหมายในมือเด็กน้อย) 
เหตุผล......
ลูกกวาดที่หมดความหวานมันก็เปรียบกับฉันที่หมดสัทธาในตัวเอง
และ....
หมดความหมายเพราะฉันไม่เคยมีความหมายกะใคร
เวลาที่ผ่านจากที่ฉันได้พบคุณเป็นเวลา   49วัน1,176ชั่วโมง70,560นาที  4,233,600วินาที
ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันมีความหมายมากมาย
และสิ่งที่ฉันอยากจะบอกคือ  "ขอบคุณนะ"
ที่ทำให้ฉันโตขึ้นกว่าเดิม ให้ฉันได้รู้ว่าการตั้งความฝันที่สวยงามกลับความเป็นจริงที่ต่างกันมัน..
ชั่งเจ็บปวดขนาดไหน
ได้รู้จักคำว่า รอ
การรอคุณมันทำให้ฉันใจเย็นและมีความหวังมากมาย
จะว่าไปมันทำให้ฉันรู้ว่าการผิดหวังซ้ำซากหัวใจยังเจ็บอยู่แสดงว่าฉันยังมีความรู้สึก.
ฉันรู้ดีว่าหัวใจบังคับกันไม่ได้หรอกและฉันเองก็ไม่สามรถบังคับใจตัวเองได้เช่นกัน
บอกตรงๆๆนะว่าฉันไม่เคยเข้าใจเหตุผลของคุณหรอกที่คุณทำเช่นนี้
คุณเองล่ะจะเคยเข้าใจเหตุผลของฉันมั่งมั้ย
สายตาที่มองกันจากวันนั้นจนวันที่จากกันมันเปลี่ยนไปจนกลายเป็นไม่รู้จักกัน
อย่างหนึ่งคือตัวฉันเองที่ผิด
ที่มันเอาแต่ใจ
ฉันไม่โกรธคุณเลยสักนิดเชื่อมั้ย
แต่ฉันกลับโมโหตัวเองมากกว่า.......ที่ไม่สามารถลืมคุณได้
ไม่สามารถลืมรอยยิ้มและคำพูดว่าบาย
แต่ฉันคงทำมันให้ได้เพราะฉันไม่อยากจมอยู่กับความเจ็บปวด
ขอโทษจริงที่แสดงมารยาทไม่ดี ขอโทษนะที่ดีไม่พอ ที่ไม่เจียมตัวเองเลย....
ถ้ามีใครถามว่าทำไมฉันถึงชอบคุณมันมีเหตุผลนะ เพราะ...การชอบใครสักคนไม่มีเหตุผลไม่ได้หรอก
เหตุผลที่ฉันชอบคุณมีเป็นร้อยๆอย่าง...เสียงคุณ
นิ้วมือของคุณ...กลิ่นของคุณ...เงาของคุณ
ฉันชอบทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณมี  นั่นแหละเป็นเหตุผลของฉัน
ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเพื่อนคุณได้เลย
แค่เพื่อนคนหนึ่งคุณยังให้ฉันไม่ได้จริงๆหรอ
ไม่เป็นไรหรอกนะในเมื่อคุณลำบากใจ
ฉันเองก็ควรจะทำใจได้ตั้งนานแล้วล่ะ  พอมาวันนี้มันช่วยให้ฉันทำใจได้
ทุกคนเชื่อมั้ยว่าลำไยจะกลับมาเป็นคนเดิมได้ ฉันจะเก็บคุณไว้ให้ลึกที่สุด
ฉันอยากจะกลับมายิ้มได้โดยไม่ต้องฝื้น อยากยิ้มได้เหมือนเก่า....
ทุกสิ่งที่ผ่านฉันจะคิดวะว่ามันเป็นเพียงอากาศ อากาศในฤดูฝน
ร่างกายและหัวใจฉันมันเปียกด้วยน้ำตา
สุดท้าย
ขอให้คุณโชคดี กับทุกอย่างนะฉันเป็นกำลังใจให้เสมอ จากนี้ฉันจะหายตัวไปขอให้สมหวังกับทุกอย่าง
และอย่าทำอย่างนี้กับคนอื่นอีกเพราะฉันไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะให้อภัยคุณได้อย่างฉันหรือไหม
 
จงรักคนที่เค้ารักคุณ

ชีวิตก็แค่เนี่ย!!!!!

ถ้าหากมองรอบๆตัวบางสิ่งยังคงอยู่ที่เดิมยังคงหยุดนิ่ง
บางสิ่งที่เราเคยมองข้ามมันไปนานพอกลับมา
นั่งมองใส่ใจดูถึงลายละเอียดจริงๆแล้วมันมีอะไรอีกเยอะที่เราไม่ได้เห็น
ความรู้สึกของคนก้อคงเป็นเช่นนั่นเหมือนกัน
ฉัน....คนหนึ่งที่ยังคงแปลกใจกับเรื่องความละเอือดอ่อนของความรู้สึก
บางครั้งฉันก็เหมือนจะไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองสักเท่าไร
แท้จริงเราต้องการอะไร   แล้วสิ่งที่เราชอบนั่นมันใช่แค่ไหน
หลายครั้งก็ยังคงนั่งหาคำตอบอยู่กับตนเองเสมอ
ถ้าหากการเดินทางคือ การค้นหาบางสิ่ง
นั่น
มนุยษ์ทั้งโลกคงไม่มีวันได้พักผ่อนเลยล่ะสิ?
หรือ
เป็นเพียงนิยาม
ทุกวันนี้ชีวิต+หัวใจที่กำลังเต้นอยู่+ร่างรวมทั้งจืตวิญาญ
ยอมรับนะ
ว่าการตั้งความหวังกับทุกสิ่งหรือกฎเกณฑ์ทั้งหลาย
มันทำให้ชีวิตของฉันดูแย่จนน่าสมเพช
และอะไรล่ะที่ทำให้ชีวิตมันดูคุณค่า
ความหวังยังคงเกิดกับทุกคนทุกครั้งหากฉันยังคงหายใจอยู่
และทุกครั้งที่มันเกิดขึ้นมาสิ่งที่ตามมาติดๆคงจะเป็น
ความผิดหวัง+หยดน้ำตา
อันความจริงแล้ว
ไม่มีใครหรอกที่ไม่เคยร้องไห้
แต่การร้องไห้บ่อยๆๆกับเรื่องเดิมๆๆ
มันก็กลายเป็นเรื่องงี้เง่าสิ้นดี
หากความหวังดีความจริงใจที่ฉันมีให้กับใครก็แล้วแต่
ผลสุดท้ายกลายเป็นเพียงฉันคนเดียวที่ต้องเสียใจกลายเป็นฉันต้องอ่อนแอ
ต้องเสียใจเสียน้ำตาและเวลา
อยากให้รู้ไว้
ว่ามันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว
ฉันว่าบางทีฉันคงเหมาะกับการอยู่คนเดียวมากกว่าซะอีก
อันที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากอ่อนแออย่างนี้นักหรอก
การต้องเจอเรื่องเดิมเสียใจแบบเดิมมันทำให้ฉันรู้สึกว่าไร้ค่า
ฉันไม่อยากทำตัวเหมือนเด็กๆหรอก
ทุกครั้งที่ทุกคนเหมือนจะเข้าใจฉันแต่ก็ไม่ได้หมายถึงว่าฉันจะไม่เจ็บ
กลัว...
กับการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ บางทีฉันยอมเสียโอกาสที่ดีๆเพื่อแลกกับการไม่ต้องเสียใจ
เพราะเมื่อถึงจุดนั่นแล้วคุณจะรู้ว่าน้ำตาไม่ช่วยอะไรคุณได้เลย
จริงๆๆ
แม้จะร้องไห้เป็นสายเลือดคุณก็ยังคงเจ็บอยู่ดีจริงไหม
ฉันอยากจะหนี้จากทุกสิ่งที่มี อยากเดินให้มันหลุดพ้น
แต่จะทำก็คงไม่ได้เพราะปัญหาเรานินะ
คงต้องอยู่กับมันเรียนรู้กันอีกนาน
เรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างมีความสุข
หากพรุ่งนี้ฉันยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่  แต่ฉันก็จะยิ้ม
เพระฉันไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วนิ
เพระคนอย่างนั่นมันก็ไร้หัวใจไร้ความรู้สึกมานาน
ยังไงทุกคนมองฉันเป็นเพียงตัวตลกเพียงอากาศ
ฉันก็จะเป็นเช่นนั้น
 
รูปภาพจากhttp://www.japancity.ob.tc/Faii28.html